پارینه برد

1- اول سال نو مبارک . سالی شلد و موفق برای همه ارزومندم

2- سال 90 سالی بود با لحظه های شاد و پر از غم. تنها زندگی است که در جریان است و قدر آن را نمی دانیم. بسیاری اوقات درگیر خودت نیستی.قدر لحظه ها بدانیم.

3- نمی خواستم امسال با وجود حرارت همیشگی انتخابات مجلس در مورد ان بنویسم. ولی نشد. یک حرکت ژانگولر در نوراباد ما را وارد این داستان هم کرد.از سال 67 تا حالا در نوراباد هم رای نداده ام ولی احساس داشتم نماینده خودم است و حساسیت داشتم. با این اوصاف جدید شاید باید فکر دیگرکرد.

4- نمی دانم این روزا چی مخری و لی هر چی می خری تهش حتما یک هناسه سرد هم می کشی.خیلی گرون شده. فکر کنم یواش یواش این به سفره نورابادیها هم یک تهاجم فرهنگی بزنه و یا نه مرغ همیشه یک پا داره. ما همیشه ارزوی سفره پربرکت برای همه داریم اگر قیمت گوشت کره اجازه بده. ولی واقعا بگم امیدوارم که هزینه صرف ایام خوشی باشد .

5- داریم بار و بندیل می بندیم بریم نوراباد. 1000 کیلومتر. بیشتر از پدال گاز ماشین بهت فشار می آد. ولی خیلی می ارزه مخصوصا برای ما که خیلی وقت نیومدیم.

ایام به کامتان شیرین وسال نو پیشاپیش مبارک

-الف مثل انتخابات و ف مثل فرهنگ ‘ج مثل جاه طلبی ‘  ت مثل توحش و شاید ن مثل نماینده  مجلس.خیلی کلمات قصار دیگر می شد نوشت.سالها در خارج از ممسنی دلمان بر فرهنگ بر جای مانده خوش بود. تصور من و دیگر دوستان در شهرهای اطراف و حسرت آنها بر پیشرفت تحصیلات و دانش و فرهنگ در فرهنگ این مرز بوم. کلمه انتحار را شنیده اید. تا حالا شنیده اید که کسی به خودش بمب می بندد تا 100 ادم دیگر را به صرف اینکه فکر می کند خودش سعادتمند می شود بکشد. تا حالا به انتخابات و نمایندگان گذشته فکر کرده اید . ایا هنوز هم افسوس نماینده و سرهنگ در گذشته را برای شهرتان می خورید. چه می شود که 30 سال است که طایفه ای بر شکست طایفه دیگر در شب پایانی انتخابات ساز و نقاره می زند و بازندگان در فکر تلافی برای 4 سال بعد . به کجا رسید ان ساز و نقاره. مرگ و فنای جوانی با هزار امید و ارزو. انتخابات در نوراباد مثل کف روی اب است. ظاهرش سفید و پر حرارت که با یک موج تمام می شود. 13 اسفند دیگه همه بیکارند. دوستان دوست در سایتهایشان علت را به بی فرهنگی نسبت داده اند. شاید درست می گویند. من هفته منتهی به امتخابات ماموریت بودم در یکجایی و منطقه ای پر از امکانات تفریحی و مسائل اقتصادی و فرهنگی . کسی دنبال نماینده نبود. طایفه اش بر پیشانی مهر نزده بود.کسی پلو نمی داد و مردم یقه گیری نمی کردند. ایا مشکل طایفه ای و تشدید ان  و سرانجام قتل نمی تواند ناشی از ارزوهای بر باد رفته و تحقق نیافته یک ملت باشد .شهری که ظاهرا برای داشتن زندگی خوب باید به سرچشمه مال و منال و قدرت نزدیک باشی. و گرنه با لیسانس و مدرک و زجر خانواده در مورد بیکاریت باید اوراه شهرهای دیگر شوی و بروی یه کار دیگری دست و پا کنی. همه می پرسند چرا بیکاری و سراغ نماینده نمی ری. می گی از طایفه ام نیست و و با هم نسبت نداریم.ظاهرا  برای انتخاب قوم و خویس و هم محلی و طایفه می ارزد کسی را هم له کنی. نه؟ فرماندار - بخشدار - رئیس ادارت....... اینها می رسد به سهمیه کود و وام و راه اسفالت و استخدام و آرزوهای پوچ. شاید حقت نبوده سالها در روستای های بی امکانات باشی و فکر کنی اون که این ورتر نشسته حق تو را خورده باید با ایل و طایفه ات بری و حقت را ازش بگبری. جو گیر افراد به ظاهر بالاتر از لیسانس و شایسته ورود به مجلس می شوی. نمی دانستی که سیکل قدیم خیلی از فوق لیسانس امروزی هم باسوادتر است .زهی خیال باطل همه اش کف روی اب بود. راستی پتروشیمی نوراباد کجاست. نمایندگان قبلی به کجا بردنش که بعدی ها می خواهند ببرند.  مهندس انصاری خدا بیامرز کجاش استخدام شده بود. چرا بوشهرو چرا خاک سرد؟  خدا رحمت کند همه درگذشتگان را و رحمتی کند بر ماندگان.

پرسپولیسی ام.قبلا خیلی دو اتیشه ولی الان نه.از 4 دربی که باخته 3 تاش ندیدم. ولی 5 شنبه نشستم که ببینم و آخرش را هم دیدیم.نکات جالبی داشت:

1- حدود 15 سال پیش فیلی بر سینمها اکران شد با نام با گرگها می رقصند. داستان سرخپوستانی که در مقابل هجوم همه جانبه سفید پوستان ایستادند با رهبری بنام ایستاده با مشت. پرسپولیس ایستاده با مشت است. تیم بزرگ این پتانسیل را هم دارد و گرنه این همه طرفدار نداشت.درست است این فصل درست بسته نشده بود و استیلی هم خودش را خراب کرد هم دربی ها را هم تیم را.

2- فوتبال ما واقعا اماتور است. هم مربیان هم بازیکنان. تفاوت مظلومی و دنیزلی ترک از زمین تا هواست. از مصاحبه قبل از بازی تا دقیقه 70 که همچون اسکندرمقدونی که پرسپولیس را فتح کرده باشد و دو دستش شپک( کف) میزد.نمی دانست شاهنامه آخری هم دارد. بیشتر دنبال لقب بود. در شان مربی تیمی مثل استقلال نیست.حتی قلعه نوئی هم درصورت باخت پرسپولیس به این تیم احترام می ذاشت.ازش بدم آمد.گفت :بردن پرسپولیس برای ما عادت شده. اخر بازی گفت:نفهمیدم چی شد حالا اینها فقط یک بازی را بردند. دقت کنید به حرفهای دنیزلی اول و آخر بازی . حتی بخشی ار نتیجه را به معجزه نسبت می دهد. این فروارد ایمن زاید هم من را یاد پیوس انداخت و گل زدنهاش. سالها در پرسپولیس کسی اینجوری گل نزده بود. این هم به فوراوردهای ما نشان داد تفاوت احساس و حرفه ای بودن را. حرفهای احساسی و غرور کاذب جز ’ ذات ایرانی است. داریم نتیجه این حس ذاتی ایرانیها را امروزه در کل مملکت می بینیم.کاش مربی استقلال هم مثل نامش بزرگ بود و حتی بازیکنانش.

3- قدیما می گفتند که تیم نوراباد یا یاسوج بازیکنی داشت بنام محمدقلی یا خودمانی مه قلی. تیم با آرژانتین بازی داشت و اینقدر مه قلی سوتی داد که مربی گفت ماردونا ول کنید  مه قلی را بچسپید. داستان پرسپولیس با شیث رضائی و اولادی مثل مه قلی است. فکر کنم اگه کلا پرسپولیس با مه قلی های تیم تسویه کند همه جا اول است.البته یادم رفت بگم همیشه مه قلی بد هم نبود و خرزو سرمربی هم بود. بالاخره

4- خیلی از بازیکنان تیمهای بزرگ بختیاری و لر هستند  از جمله میداوودی. نمی دانم میداوود رفته اید یانه روستای بزرگ و زیبائی است. دلیل نشان دادن اسم مسعود بختیاری بزرگ و استاد مسلم آواز لری در زیر پیراهنش و نا کوگ تاراز برایم جالب بود. باز دم میداوودی گرم که دراین سالهائی که نامی از استاد مسعود بختیاری در هیچ جای تلویزیون برده نشد از پپراهن زیرش استفاده کرد و نامش را دراذهان زنده کرد.کوگ تاراز حقش ادعا نشد.

5- گاهی چیزای بی اهمیت و کوچک و کم همیت به اندازه یک دنیا به ادم انرژی و شادی می دهند که با صرف میلیاردها تومن انجام پذیر نیست. یکی همین فوتبال است که بچه های بالا ازش غافلند.یادمه سال 68 که داشتیم دیپلم می گرفتیم یک کلاس تنبل داشتیم که هیچکی غیر از سیرویس جعفری و یا دکتر خودمان و استاد گروه خاکشناسی رامین اهواز درس نمی خوانندند.مهدی حیدری، کورش انصاری ،مجید رضازاده، منصور خاکیان، احمدی ،برومند ،صمد چشم براه......کلا در سال چهارم 3 کلاس تجربی بودیم و1 کلاس ریاضی . ما شعبه 1 بودیم و شعبه های 2و3 ادمهای درسخوان داشت . همان سال سعید کشمیری پزشکی شیراز قبول شد بدون سهمیه و خیلی های دیگر در رشته های خوب. کلاس ما اصلا در خط درس نبودند. موقع ثبت نام کنکور بود درست همین روزها بود و مصادف با بازی دربی. مسابقه انجام شد .فرداش قرار بود حاج نوذر قاسمی که معلم زیست بود و اقعا حق بزرگی بر گردن همه دانش آموزان داشت سئوال بپرسد. از همه پرسید هیچ کی یک کلمه اش را نمی دانست. عصبانی شد و به همه بد مبیراه گفت. یکساعت تمام پای تخیته جمع و ضرب زد و حساب کرد که با تماشاگر استادیوم مثلا چقدر درامد گیر پروین میاد و چقدر گیر ما و ما همه بدبخت و بازنده این مسابقه ایم. راست می گفت . می گفت برای شما و مثلا مهدی حیدر که عصر با ماشین وانت سید اسمیل می خواد بره آهنگری یک ریال در کرایه تخفیف هم نداره.ان سال غیر از جعفری که خاکشناسی قبول شد از 40 نفر هیچ کی کنکور قبول نشد . تازه فقط 6-7 نفر دیپلم به زور گرفتیم.حاجی راست می گفت و جاجی البته یادش نبود و یه چیزی را حساب نکرد که اون موقع تنها دلخوشی روحی ما همان مسابقه بود و هیچ چیزی اینرا نمی توانست ایجاد کند. الان هم همینطور است دولت اگه می دانست که واقعا چقدر این فوتبال بدرد روح روان بعضی ها  در اینروزها می خورد فکر بهتری به حالش می کرد.

از دهه فجر تو ایام گذشته چه یادتان میاد.فکر کنم حس خوبی داشت. سالهای اول انقلاب هم این 10 روز لذتی داشت برای دانش آموزان.الان مثل اینکه خیلی خاصیتی ندارد. مدرسه ابتدائی جابه می رفتیم . معلمها شوق تزئین کلاس و مدرسه را داشتند . یادش بخیر معلم شهید اسماعیل حسینی که مشوق بچه ها بود. رسم این بود که مدرسه های روستاهای جابه ‘ برمک سفلی و علیا ‘موردآبی و تل گوه به دوره و هر روز یک آبادی میزبان مدارس دیگر بودند. این وسط مدرسه راهنمائی جابه که به نامهای مدرسه طالقانی ‘ مدرسه کره و سرحدک هم معروف بود برای مدارس ابتدائی کری می خواند . بچه ها مرد شده بودند. اولین نکته بزرگی آنها این بود که دم مدرسه را با مورد که از سرو بهرام می اوردند خوب تزئین می کردند. درس فنی و حرفه ای هم داشتند که یک کوشه حیات مدرسه هویج و اسفناج هم کاشته بودند و مهمانان حتی اگه انقلابی هم بودند نباید پا توش می گذاشتند وگرنه با اردنگی از حصار می آمدند بیرون.مراسمات نمایش‘ سخنرانی ادمهای بزرگ و گنده برای بچه هائی که اصلا نمی فهمیدند راجع به چیصحبت میکنند و بیشت مواقع سرود و سیاه بازی بچه ها انجام می شد. معمولا بهترین قسمت مراسم هم توزیع شرینی و یا بهتر بگم شکلات در بین بچه ها بود. اون موقع ها اینقدر شکلات فراوان نبود. معروفش شکلات کره ای مینو بود . یادش بخیر مزه اش عالی بود. دندون چسپی. شکلاتها با سینی بزرگ توزیع می شد .اول صفهای جلو محترمانه بر می داشتند بعد هم بزن زیر سینی و صدها بچه بود که کله پائین داشتند شکلات جمع می کردند .بعد هرکی پیاده می رفت ابادیش. نه سرویس و نه جاده آسفالتی. ولی بود صفا و صمیمیت.این گونه مراسمات تا سالهای 64/65 هم با همان رنگ و بو ادامه داشت. گاهی تزئینات رنگی کلاسها را تا سال بعد هم می شد دید.صدای نوارهای و شعرهای اول انقلاب را از مرکز شهر درجابه براحتی می شد شنید.سالهای بعد با بالا گرفتن جنگ به مراسمات با بوی شهید و تشیع هم همراه شد. مراسمات دهه فجر تا اواخر دبیرستان دیگه شده بود در روی بچه ها برای فرار از مدرسه . الان نمی دانم. شاید خوردن شکلاتهای که صاحبش معلوم نبود کیست شد مایه دردسر. الان باید تاوان آنها را با آهنگ افزایش سکته آور نرخ سکه و ارز پس بدیم. کاش می شد یک سینی از ان شکلاتها را با همان مزه بهمان تعارف می کردند هرچند دیگه شکلات مینو هم بد مزه شده و با شکلات خارجی نستله و لیندت کی مینو می خوره.

اخبار فوتبال را پیگیر می کنم وبه خصوص پرسپولیس که زمانی و نه الان بال می زدیم برای نتایجش.مجتبی محرمی اسطوره چپ پای فوتبال چند روز پیش نوشته ای داشت که بوی مرگ میداد و نا امید از همه جا .من رفتنی ام. خاطرات مسابقات 1368-1375 ازرام داد.جام ملتهای آیسا در دوحه1988- ژاپن در 1992 .... وبازی مرگبار اشان با توپ و بازی استثنائی ایشان و اینکه چقدر زود محوشد.چرا نمی دانم. دیروز مطلبی دیدم راجع به خداحافظی محمد الدعیه دروازبان چابک وحرفه ای عربستان درهمان سالها که با عابدزاده شاه به شانه می سائید. باور کن ما ایرانیها گاهی حسرت داشتنش را می خوردیم.الان با افتخار تمام مثل قهرمان کشورش با مراسم خداحافظی کرد. کی محرمی یادش است.عابدزاده کجاست و دائی تا کی باید با مابلی کهن کل کل کند و پرسپولیس ببازد. بازیهای ایرارن درسالهای 84 ‘88 و المپیک پکن 90 کجاست. زمین تمرین درفشی فر تا خونه ما 500 متر فاصله دارد در این 3 سال یک بار به فکرم نرسید برم 10 دقیقه تمرین پرسپولیس را ببینم. سالهای قدیم از نوراباد می امادیم حافظیه برای دیدن بازی پرسپولیس.برامه 90 هم نبود. دالالی هم نبود در این فوتبال سردرگم امروزی. باختهای اخیر پرسپولیس را چون در سفر بودم 15 روز بعد از دوستان شنیدم. شاهکار 3-0 از استقلال. قدیما اگه پرسپولیس با استقلال بازی داشت ازچند روز قبل تنظیم تلویزیون 20 اینچ پارس مرحوم عمویمان وجمع شدن بیش از 20 نفر برای تماشای آن بهترین کار بود. یادش بخیر تیم شهاب جابه و اولین روزی که نشستیم و به فکر راه اندازی تیم افتادیم .فوتبال در نوراباد ابهتی داشت. باز هم نوراباد دراستان کور سوئی داشت. الان شنیدم بد نیست. راستی قدیمی های فوتبال نوراباد چکار می کنند. اسکندر پور‘ برادارن عسکری و خداپرست و خیلی های دیگر. زمین فوتبال در نوراباد اول مدرسه ایزدی بود. بعد استادیوم که راه افتاد وسط بر بیابان بود ولی به جابه نزدیک بود. چراغهای روشن آن درتابستان ما را سمت خودش می کشید با مسابقات جذاب تیمهای پرسپولیس‘ استقلال ‘هلال احمر‘ طالقانی پل فهلیان‘ بهمنیار بابامیدان‘ شاهین باجگاه شهاب جابه‘ توتستان و چند تیم دیگر که در ذهنم نیست. سکوهای استادیوم یک نیم ردیف بیشتر نبود برای 200 تا 300 نفر .بقیه باید کنار فنس بازی را می دیدند. هر شب می رفتیم دیدن بازی و پیاده ار کره سرحدک بر می گشتیم. خاطراتش هنوز هم حس خوبی به ادم می ده. استادیوم از بین رفته شرکت نفت هم خدمتی کرد به جوانان قدیم. چقدر به بهانه درس خواندن کنکور به اونجا رفتیم وتشنه وگرسنه و با کتاب نخوانده برگشتیم. نمی دانم شاید مشکل ما و نسلهای قبل ما خوش بودن به ایام گذشته است و اینها با توجه به اوضاع امروزی برای جوانان جذابیت ندارد. امیدوارم که برای نسل بیکار و هاج واج امروزی چیزهای سرگرم کننده ای باشد که بعد بتوانند دربارش بگویند وبنویسند.

ماه آذر تعداد زیادی از روزها را درمسافرت به خارج بودم.فرهنگهای چندگانه به مغزم فشار آورد .فرهنگهای کشورها مختلف و با حفظ هویت ملی و حس ناسیونالیستی برای ترقی کشورشان. بر حسب اتفاق امروز مصادف با اولین روز کاری بعد از حدود 25 روز با بی رمقی رفتم سراغ وبلاگها برای پرهیز از خستگی. وبلاگ خواندنی ها را یافتم با این مطلب : ایرونی ها :

تا حالا به پاتوق فکر کردید. رستورانی با طعم خودمانی . با کبابهای با طعم معروف لری. رستوران اپل افتتاح شد با حضور جمعی از همشهریان .آرزوی توفیق و کسب کار خوب و با درامد برای برادان علمداری دارم. فکر کنم بهتر است یکبار هم شده خودتان ‘ دوستانتان را برای شامی نهاری و کبابی به انجا دعوت کنید .سفارش به دوستان تهرانی یادتان نره . کباب خوبه با نان سنگک .منوش هم متنوعه والبته کمی با قیمت بالا.بعد از تناول می تونی بگی پول بابت چی دادی و به شکمت چی زدی. برید و امتحان کنید.

اتوبات همت- نرسیده به جنت اباد- خیابان شاهین شمالی( شهید پژوهنده) - خیابان بیست متری گلستان- جنب خشکشوئی - چلوکبابی و بیرون بر اپل.

وقت زیادی است که ننوشتم. بهتر است که حالا که از چله پائیز گذشتیم همین اتفاقات ابان خودم را بنویسم. گاهی اتفاقاتی در حوالیت رخ میدهد که از همه اتفاقات زیباتر و لذتبخش تر است. بدون مقدمه بزگترین آن تولد پسرم است که مقدمش مبارک باشد. ‘ بازدید فامیل در تهران‘ سفرم به چین و گشایش رستوران برادران علمداری بنام اپل و شرکت در مراسم بازگشائی و دیدن همشهریان از اوقات خوب این ماه بود. مشکلات هم همیشه هست مخصوصا اگه بیرون از مملکت بری و تفاوت را ببینی .ولی اینجا مملکت خودت است و همه چیزش مال خودت.امیدوارم که اوقات خوشی داشته باشید. راستی صعود خوب تیم ایران ووزنه برداری هم کنارش بود.

مدرسه ایزدی به نظرم اگر امکانات خوبی داشت در حد مدرسه های نمونه کشوری باید معرفی می شد. چند نسل معلمان متواضع و زحمتکش و دانش آموزان موفق و پرتلاش را پرورش داد. هنوز هم ان مدسه را با آن زمین بزرگ فوتبال استاندارد و کلاسهای دو طبقه قدیمی در ذهن دارم.واقعا ساختمان دو طبقه که بتوانی راحت در آن تردد کنی در نوراباد نبود. دربهای آهنی و زمخت کلاسها. تخته های سبز رنگ با گچ فراوان.خیلی وقتها درون کلاسهای ردیف اول همه شاهد فوتبال زنده بودند در محوطه دبیرستان. زنگ ورزش و مسابقات بین مدرسه ای چه کولاکی بود درآن زمین. البته زمین خوب والیببال  بسکتبال هم دست کم نداشت و پر بود از بچه مدرسه ای.فوتبالیستهای خوبی درآن زمین پرورش یافت. مسابقات بین مدارس روحانی نیا‘ ایزدی ‘صدر ‘ هنرستان و گاهی هم مصیری شور حالی داشت. البته اول انقلاب آن زمین وسالن امتحانات مملو می شد از جمعیت نماز خوان .یادمه کل زمین پر می شد. ولی نوراباد واقعا مسجد نداشت. جمعیت شهر هم به 10000 نمی رسید. مدرسه ایزدی سمبل همه چیز است. ماه مهر و یادگار نسلهای پر شور بچه های نوراباد. یادگار معلمان دیپلم و کمتر لیسانس که به اندازه استاد دانشگاه سواد و پشتکار داشتند. شجاعی‘ مانی‘ فرامرزی‘قاسمی‘چوبینه‘ موسوی‘ لشکری‘ رضائی‘ ...... و بسیاری دیگر که نام همشان گرامی باد. الان دیگه ایزدی از آن فرم خود خارج شده است. نه حیاطی و نه محوطه ای. سالهاست درونش هم نرفته ام. مدرسه ایزدی سمبل دانش در نوراباد است.

یکی از جذابیتهای شهریور همیشه اعلام نتایج کنکور بوده است.قدیما واقعا تب نتایج همه را می گرفت . ظاهرا این یکی هم این روزها شل شده است. اینقدر دانشگاه درست شده که همه می شن دانشجو. یادمه سالی که کنکور دادیم .سال اول رتبه ام شد شماره تریلی .درسهای تخصصی را اصلا نخوانده بودم . ولی عمومی هام کولاک بود. رد شدم. سال بعد گفتیم بشنیم بخونیم تا پزشک شیم. اون روزا نون خوبی داشت.دکتری عمومی صف داشتند تو شهرهای کوچک. خوانیدم . واقعا جمعت جوان بدون امکانات درس می خوانندند. شب از ساعت 11 به بعد دربلوار بیمارستان و دوراهی نور هر چراغی مال کسی بود. دریغ از چمن .خاک و گرما و رقابت .تازه جزوات رزمندگان اومده بود .گیر هر کسی نمی اومد. کیفیت خوبی داشتند. روزها هم در باغ اطراف بادی هر درختی سایه ای بود برای کنکوری های با دمپائی و شلوار کردی.بعضی بچه پولدار ؟؟؟ هم رفته بودند تهران کلاس کنکور. شبانه روز 14- 17- ساعت هم درس خوان داشتیم. رتبه های عالی . شهریور بود که فوج قبولی مهندسی و پزشکی .... رشته های خوب در نوراباد بیداد می کرد. سال دوم رتبه هام عالی بود غیر از درست ضریب 4 زیست که بر اثر یک اشتباه گند زده بودم . رتبه اومد تا 2500 . شانس گروه پزشکی پرید .من از دوران دبیرستان علاقه زیادی به رشته زمین شناسی و مواد غذائی داشتم. اولویت اول بعد از گروه پزشکی اول زمین شناسی شیراز و بعد هم همان شد. خودم هم می دانستم.نتایج اعلام شده بود. روزنامه 2 روز دیگر می رسید نوراباد. دکه آقای عربی . اون گوشه میدان آموزش و پرورش. هیهات می شد وقتی روزنامه می رسید. آقای عربی را می پرستیدند  . فکرش را بکن .  دنیای انترنت  موبیل هم نبود. یعنی هنوز وجود نداشت. عصر برنز بود.هر کسی هم تلفن ثابت هم نداشت مخصوصا اگه در روستا بودی. همه دنبال اشنائی در تهران به خصوص دانشجو بودن که واسطه ای پیدا شود بره روزنامه بخره و زنگ بزنن و سئوال ؟ چی قبول شدی ؟ یادمه دم در خونه وایساده بودم که پیغام در پیغام کد قبولی به من رسید .رفتم نگاه کردم اون دفترچه زوار دررفته رو دیدم بله .زمین شناسی شیراز .اول شایع شده بود دامپزشکی شیراز که البته بدم نمی اومد از این رشته .والدین محترم هم دم درحیاط حضور داشتند . ریلکس و بدون هیجان. زمین شناسی هم شد رشته .پاشو برو ثبت نام کن. خبری از دانشگاه ازاد نبود. یادمه تبلغ می کردن بیائید و اینجا درس بخونید. دانشجو می پذیره  درست مثل الا بعضی واحدها. بعد از قبولی در دانشگاه معتبر و رشته خوب هم خبر از جشن و  اینها نبود. وسایلت را جمع کن خودت برو ثبت نام. اون هم شنیدنی است.دانشگاه شیراز شده بود شعبه نورابادیها. استعدادها ناب روانه دانشگاهها شدن و همه امروز در هر پستی سرآمد هستند. راستی اون همه استعداد درخشان نوراباد هنوز هم جایگزین دارند. زیاد خبر ندارم. یکی دو سال پیش لیست خوبی از قبولیها دیدم که در نورباد پذیرفته شده بودند .ظاهرا هنوز هم دز نوراباد کسانی هستند که دنبال بارور کردن استعدادشون باشند.. خاطرات کنکور و قبولی دانشگاه بخش مهمی از زندگی من بوده و تلاش زیادی برای آن کردم.راستی اینگار همین دیروز بود